Eric:
In de morgen maken we een globale planning voor de komende twee weken. Waar gaan we heen en hoelang blijven we ergens? Het resultaat is dat we de steden Sevilla. Cordoba en Granada gaan bezoeken, tevens willen we Gibraltar aandoen. Of we dit daadwerkelijk allemaal gaan halen is nog de vraag, maar het is wel een mooi streven.
We gaan vandaag voor de eerste keer na het incident met de camper de weg weer op. We zijn beide zenuwachtig terwijl we dit in het begin niet willen toegeven. Het was natuurlijk een tikje van niks. Het is wel belangrijk dat je de zekerheid in het verkeer terugkrijgt.
Het is uiteindelijk alweer drie uur voordat we aan de wandeltocht beginnen. Het is een kustpad dat in het wandelgidsje staat beschreven als de ‘ansichtkaartenroute’. Dit is de Algarve zoals hij in de vakantiebrochures wordt afgebeeld. De tocht is zeer summier beschreven maar in tegenstelling tot andere wandelpogingen verdwalen we dit keer eens niet.
Het is vandaag guur weer en er staat een stevige wind, het is wel droog. Het wordt een spectaculaire wandeltocht. Door de harde wind is de zee zeer onstuimig. We lopen op kliffen die wel 15 tot 20 meter boven de zee uitsteken, zo nu en dan spat het zeewater meters boven ons hoofd. Deze brekende golven gaan wel tot 30 meter de lucht in! Adembenemende taferelen die ik perse wil vastleggen op de digitale plaat. Het is nu makkelijk om meerdere foto’s te nemen tijdens de pogingen zo’n hoge golf vast te leggen. Aan het einde van zo’n sessie kan het merendeel zo worden weggegooid maar enkele mooie blijven er toch over. Daarbij komt ook nog dat er links er rechts van het pad zogenaamde ‘blowholes’ liggen. Dit zijn verticale schatten, door de rotswand naar beneden, die bij de zee uitkomen. Deze zijn tientallen meters diep en helemaal onderin zie en hoor je het geweld van de beukende golven. Door al dit geweld begrijp je hoe deze kust in de loop van de tijd zo is gevormd.
Omdat we morgen naar Spanje vertrekken moet we proberen onze Portugese escudo’s op te maken. We hebben echter te veel gepind en teveel met creditcard betaald. Door dit luxe probleem ‘moeten’ we vanavond wel gaan uiteten. Het streven is om morgen vroeg op te staan en warempel willen liggen eindelijk eens ver voor middernacht in bed.

Nicole:
Vanochtend doen we een poging om onze reis dan toch maar een beetje te plannen. We concluderen dat, als we rond begin juni weer richting Noord Europa willen, we nu nog zo’n zeven weken voor de boeg hebben. Onze tweede conclusie is dan ook meteen: dat is niet eens meer zo lang, vooral als je bedenkt wat we nog allemaal zien willen. Zoals Sevilla, gribraltar, Barcelona, Mallorca, Toscane, Sardinie en noem maar op. Tja, we zien het maar als een luxe probleem en proberen een korte termijn planning te maken. Dat wordt dus morgen vroeg vertrekken uit Portugal en rijden naar Sevilla. Dit schijnt een heel mooie stad te zijn die we zeker niet willen overslaan. ’s Middags gaan we een tochtje lopen langs de kust, een tocht die beschreven stond in een wandelboekje dat we gisteren gekocht hebben. Hiervoor moeten we eerst een stukje rijden. Omdat we sinds ons aanrijdinkje niet meer in de camper gereden hebben is dit best weer spannend. Dan kruip ik toch maar achter het stuur en het lukt me om ons huisje ongedeerd op de plaats van bestemming te krijgen. Vanaf de plek Benagil vertrekken we voor een fantastisch tochtje langs de indrukwekkende kustlijn. Het is stormachtig, guur weer wat het sfeertje hier nog meer ten goede komt. We lopen langs meters diepe putten, zogenaamde ‘blowholes’ en om onze oren vliegt het zeewater wat langs de hoge kustlijn omhoog spat. Ik denk dat veel mensen de Algarve nog niet op deze manier ontdekt hebben, maar het is zeker de moeite waard. Echt indrukwekkend hoor. We eindigen onze tocht (voordat we aan de terugtocht beginnen) op een idyllisch strandje ‘praia de Marinha’. Je daalt voor dit strandje te bereiken via een trapje langs de kustlijn naar beneden. Het strandje wordt pas echt idyllisch als je beneden komt en je de enige aanwezige blijkt te zijn.
Op de terugweg vinden we een, door de storm naar beneden gevallen, vogelnestje met kleine vogeltjes erin. Een passerende Portugees vertelt ons dat dit soort voorjaarsstormen vele slachtoffers eist onder de vogels. Na een aantal tevergeefse pogingen met de zin “wha is het menneke dan?” zetten we het nestje tussen de cactussen en hopen dat moeder ‘birdy’ de kleintjes weer zal vinden. Met zout op onze lippen en zand op alle plekjes besluiten we vroeg te gaan slapen.